Chanson pour l'Auvergnat (fragment) Liedtekst van Georges Brassens (op plaat uitgebracht in1954) Elle est à toi, cette chanson, Toi, l'étranger qui, sans façon, D'un air malheureux m'as souri Lorsque les gendarmes m'ont pris, Toi qui n'as pas applaudi quand Les croquantes et les croquants, Tous les gens bien intentionnés, Riaient de me voir amené… Ce n'était rien qu'un peu de miel, Mais il m'avait chauffé le corps, Et dans mon âme il brûle encor' A la manièr'd'un grand soleil. (Dit lied is voor jou, Jij vreemdeling, die, gewoon zomaar, Met een ongelukkige blik naar mij glimlachte Terwijl de politie me oppakte. Jij die niet begon te juichen, Terwijl botte boeren en boerinnen, Alle mensen met hun goede fatsoen Lachten omdat ik meegenomen werd. Het was bijna niets, alleen een beetje honing, Maar die honing heeft mijn lichaam verwarmd, en in mijn ziel brandt ze nog steeds Zij brandt daar als een grote zon.)

Het tandenloze wonder door Fred Mühl Ze is ongeveer een meter zeventig lang, dik en met vervilte haren Haar kleren zijn oud, versleten en staan stijf van het vuil. Al wat ze bezit neemt ze met zich mee: drie plastic zakken, een slaapzak en een fles wijn Vanaf een paar meter afstand komt haar slechte geur me tegemoet en ik wordt door vrees overvallen Ze kijkt me aan Zeer direct Haar ogen zijn leeg En dan opeens opent ze haar tandeloze mond, en lacht me toe Haar lachen maakt iets zichtbaar Het is een lachen dat begrijpt, een lachen van menselijkheid Heb dank, jij onbekende, en vergeef me

Station door Fred Mühl Overal is drukte, een dakloze zit op de grond, alleen hij heeft tijd De jonge vrouw, die gehaast naar de bus rent De verslaafde, die snel zijn heroine koopt, en dan niets meer weet De oude man, die opgewonden naar een taxi zoekt Het kind, dat bij zijn moeder aandringt op een ijsje En niemand bemerkt de dakloze, ze zijn allen te gehaast Hij neemt in alle rust een slok bier, en kan om alle drukte om zich heen alleen het hoofd schudden, en glimlachen Deze man, hij vraagt aan mij: Wie is hier nu armer, ik? of zij?

De gedroomde dakloze door Bram Hermens Op een hoek in de nacht Van de benedenstad, Wacht bij brandend gas De straatmens op zijn shag. Hij droomde dat hij de opstand der horden aanvoerde, De horden die optrokken bij het morgenrood. Sigaret in de mond, En timmerend met een stok op de afwasbak, Het bovenlijf ontbloot. Peinzend staart nu de straatmens in de vette damp van eieren en soep Omgeven door rumoer van stemmen, honden, en kletterend bestek Naar de TL die door nachtvlinders wordt omgord; Hij verdwijnt later als de centrale verlichting uitgeschakeld wordt Loopt onder de albasten lens die aan de hemel verbleekt; Oh mogelijkheid voordat het oog breekt